تونس - مصر - ایران

آرزو داریم که رویای ایرانی‌ آزاد به تحقّق بپیوندد ولی‌ فقط با شعار و خیال کار به جایی‌ نمیرسد.

بدون هیچ ادعایی می‌خواهم چند نکته که به ذهن حقیرم می‌رسد با شما در میان بگذارم.

۱) ایران در حال حاضر حالت یک کشور اشغال شده را دارد. حال وطن بسان خانه‌ای است که یک سری آدم قلدر با بهانه تعمیرات واردش شده اند بعد اهالی خانه را به گروگان گرفته، از گاو صندوق پول برمیدارند، جلوی چشم بچه‌ها ی خانه به مادر و خواهرانشان تجاوز میکنند، تلفن خانه را هم قطع کرده اند که کسی‌ از اوضاع داخل خبر دار نشود.

۲) با پیروزی مردم تونس و مصر از یک جهتی‌ در دل‌ ملا‌های ایران قند دارد آب میشود و نقشه‌ها دارند برای بر پایی‌ حکومت اسلامی در این دو کشور. نگوییم سر کار آمدن حکومت‌هایی‌ شبیه حکومت ایران در مصر و تونس بعید است. از قابلیت شستشوی مغزی اسلام گراها غافل نباید شد. مخصوصاً که در مصر ۵۰% مردم بی‌ سواد هستند.

۳) مردم کوچه و بازار کشور‌های عربی‌ از حرف‌های احمدی نژاد در باره اسراییل قند تو دلشان آب میشد.

۴) در حال حاضر که حکومت ایران فکر می‌کند شاید در مصر و احتمالا تونس حکومت‌هایی‌ ضد غرب و تا حدی احمدی نژاد مانند سر کار بیاید با توان بیشتری سعی‌ به سرکوب مخالفین خواهد پرداخت.

۵) حکومت ایران سالهاست که به تربیت سگ هر دست آموز (بسیجی‌ و لباس شخصی‌) پرداخته که در زمان نیاز به جان مردم بیندازد. این روش تا حالا جواب داده. این سگان هر به هیچ وجه قابلیت فرمت شدن ندارند و باید یا خاموششان کرد ی هیبرنیت. روز عاشورا که مردم گاردی‌ها را محاصره کرده بودند اگر هر کدام از این گاردی‌ها با دو تا دست شکسته ول میشد چه اشکالی‌ داشت؟ کشور ایران حکم کشور اشغال شده دارد و این بسیجی‌‌ها و لباس شخصی‌‌ها اگر چه به ظاهر هموطن هستند خائنانی بیش نیستند.

۶) حکومت ایران به نحو احسن از دین سو استفاده می‌کند. داستان مسجد ضرار را اگر قبول داشته باشیم، بیشتر مساجد ایران حکم مسجد ضرار را‌درند. مساجد و پایگاه‌های بسیج مثل لانه‌های زنبور میمانند. یک جور‌هایی‌ باید این لانه‌های زنبور را نا امن کرد. شاید ایده خرابکاری در مساجد به ذهن خیلی‌‌ها افراطی بیاید و به عقیده این دوستان احترام میگذارم. این نظر من است.

۷) حکومت ایران هر قدر هم استوار و پایدار به ظاهر می‌رسد توان مقاومت در برابر خشم میلیونی مردم را نخواهد داشت. رمز پیروزی مردم مصر این بود که بعد از حمله وحشیانه طرف مقابل نترسیدند و در خیابان‌ها ماندند.

و در آخر : کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من. حمله آمریکا شاید به سرنگونی ملاها بیانجامد ولی‌ کشور بی‌ شک در چنگ یک جنگ داخلی‌ فرو خواهد رفت.